SEMANÁRIO LITÚRGICO
SOLENIDADE DO SANTÍSSIMO
CORPO E SANGUE DE CRISTO
ANO A
Cor Litúrgica: Branco/Dourado
04/06/2026
RITOS INICIAIS
1. Reunido o povo, o sacerdote dirige-se ao altar com os ministros, durante o canto de entrada.
O SENHOR ALIMENTOU O SEU POVO
COM A FLOR DO TRIGO, ALELUIA,
E COM O MEL DO ROCHEDO O SACIOU,
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA.
1. EXULTAI NO SENHOR, NOSSA FORÇA,
E AO DEUS DE JACÓ ACLAMAI!
CANTAI SALMOS, TOCAI TAMBORIM,
HARPA E LIRA SUAVES TOCAI!
2. PORQUE EU SOU O TEU DEUS E TEU SENHOR,
QUE DA TERRA DO EGITO TE ARRANQUEI.
ABRE BEM A TUA BOCA E EU TE SACIO!
CANTO
VENHAM, VENHAM TODOS,
PARA A CEIA DO SENHOR!
CASA ILUMINADA, MESA PREPARADA,
COM PAZ E AMOR
PORTA SEMPRE ABERTA.
PAI AMIGO, AGUARDANDO, ACOLHEDOR.
VEM DO ALTO, POR MARIA,
ESTE PÃO QUE VAI NOS DAR.
PÃO DOS ANJOS - QUEM DIRIA! -
NOS FARÁ RESSUSCITAR!
1. CANTA A IGREJA O SACRIFÍCIO
QUE, NA CRUZ, FOI SEU INÍCIO!
E, ANTES, JESUS QUIS ENTREGAR
CORPO E SANGUE EM ALIMENTO,
PRECIOSO TESTAMENTO!
COMO NÃO NOS ALEGRAR?!
2. PARA A FONTE “EUCARISTIA”
VAI SEDENTA A ROMARIA,
VOLTA EM MISSÃO DE TRANSFORMAR.
CADA UM E TODO O POVO,
CONSTRUINDO UM MUNDO NOVO,
COMO NÃO NOS ALEGRAR?!
Antífona da entrada
O Senhor os alimentou com a flor do trigo e com o mel do rochedo os saciou. (Cf. Sl 80,17)
2. Chegando ao altar, faz com os ministros uma profunda inclinação, beija o altar em sinal de veneração e, se for oportuno, incensa a cruz e o altar. Depois se dirige com os ministros à cadeira.
SAUDAÇÃO
3. Terminado o canto de entrada, o sacerdote e os fiéis, todos de pé, fazem o sinal da cruz, enquanto o sacerdote, voltado para o povo, diz:
Pres.: Em nome do Pai e do Filho + e do Espírito Santo.
Ass.: Amém.
4. Em seguida, o sacerdote, abrindo os braços, saúda o povo:
Pres.: Irmãos eleitos segundo a presciência de Deus Pai, pela santificação do Espírito para obedecer a Jesus Cristo e participar da bênção da aspersão do seu sangue, graça e paz vos sejam concedidas abundantemente.
O povo responde:
Ass.: Bendito seja Deus, que nos reuniu no amor de Cristo.
5. O sacerdote, o diácono ou outro ministro, poderá, com brevíssimas palavras, introduzir os fiéis na Missa do dia.
ATO PENITENCIAL
6. O sacerdote convida os fiéis ao ato penitencial:
Pres.: O Senhor Jesus, que nos convida à mesa da Palavra e da Eucaristia, nos chama a segui-lo fielmente. Reconheçamos ser pecadores e invoquemos com confiança a misericórdia do Pai.
Após um momento de silêncio, reza-se a seguinte fórmula:
Senhor, que sois a plenitude da verdade e da graça, tende piedade de nós.
℟. Senhor, tende piedade de nós.
Cristo, que vos tornastes pobre para nos enriquecer, tende piedade de nós.
℟. Cristo, tende piedade de nós.
Senhor, que viestes para fazer de nós o vosso povo santo, tende piedade de nós.
℟. Senhor, tende piedade de nós.
7. Segue-se a absolvição sacerdotal:
Pres.: Deus todo-poderoso tenha compaixão de nós, perdoe os nossos pecados e nos conduza à vida eterna.
O povo responde:
Ass.: Amém.
HINO DE LOUVOR
8. Quando for prescrito, canta-se ou recita-se em seguida o Hino.
GLORIA, GLORIA, IN EXCELSIS DEO!
GLORIA, GLORIA, IN EXCELSIS DEO!
1. E PAZ NA TERRA AOS HOMENS
POR ELE AMADOS!
SENHOR DEUS, REI DOS CÉUS,
DEUS PAI TODO-PODEROSO.
NÓS VOS LOUVAMOS, NÓS VOS BENDIZEMOS,
NÓS VOS ADORAMOS, NÓS VOS GLORIFICAMOS,
NÓS VOS DAMOS GRAÇAS
POR VOSSA IMENSA GLÓRIA.
2. SENHOR JESUS CRISTO, FILHO UNIGÊNITO.
SENHOR DEUS, CORDEIRO DE DEUS, FILHO DE DEUS PAI.
VÓS QUE TIRAIS O PECADO DO MUNDO,
TENDE PIEDADE DE NÓS!
VÓS QUE TIRAIS O PECADO DO MUNDO,
ACOLHEI A NOSSA SÚPLICA!
VÓS QUE ESTAIS À DIREITA DO PAI,
TENDE PIEDADE DE NÓS!
3. SÓ VÓS SOIS SANTO, SÓ VÓS O SENHOR,
SÓ VÓS O ALTÍSSIMO, JESUS CRISTO.
COM O ESPÍRITO SANTO
NA GLÓRIA DE DEUS PAI!
4. AMÉM. AMÉM!
Ou para recitação:
Ass.: Glória a Deus nas alturas, e paz na terra aos homens por ele amados. Senhor Deus, rei dos céus, Deus Pai todo-poderoso. Nós vos louvamos, nós vos bendizemos, nós vos adoramos, nós vos glorificamos, nós vos damos graças por vossa imensa glória. Senhor Jesus Cristo, Filho Unigênito, Senhor Deus, Cordeiro de Deus, Filho de Deus Pai. Vós que tirais o pecado do mundo, tende piedade de nós. Vós que tirais o pecado do mundo, acolhei a nossa súplica. Vós que estais à direita do Pai, tende piedade de nós. Só vós sois o Santo, só vós, o Senhor, só vós, o Altíssimo, Jesus Cristo, com o Espírito Santo, na glória de Deus Pai. Amém.
COLETA
9. Terminado o hino, de mãos unidas, o sacerdote diz:
Pres.: Oremos.
E todos oram em silêncio, por algum tempo. Então o sacerdote, abrindo os braços, reza a oração:
Pres.: Senhor Jesus Cristo, neste admirável sacramento nos deixastes o memorial da vossa paixão; dai-nos venerar de tal modo o sagrado mistério do vosso Corpo e Sangue, que experimentemos continuamente os frutos da vossa redenção. Vós, que sois Deus, e viveis e reinais com o Pai, na unidade do Espírito Santo, por todos os séculos dos séculos.
E todos respondem:
Ass.: Amém.
LITURGIA DA PALAVRA
PRIMEIRA LEITURA
(Dt 8,2-3.14b-16a)
10. O leitor dirige-se ao ambão e proclama a primeira leitura, que todos ouvem sentados.
Leitor: Leitura do Livro do Deuteronômio.
Moisés falou ao povo, dizendo: Lembra-te de todo o caminho por onde o Senhor teu Deus te conduziu, esses quarenta anos, no deserto, para te humilhar e te pôr à prova, para saber o que tinhas no teu coração, e para ver se observarias ou não seus mandamentos. Ele te humilhou, fazendo-te passar fome e alimentando-te com o maná que nem tu nem teus pais conhecíeis, para te mostrar que nem só de pão vive o homem, mas de toda a palavra que sai da boca do Senhor. Não te esqueças do Senhor teu Deus que te fez sair do Egito, da casa da escravidão, e que foi teu guia no vasto e terrível deserto, onde havia serpentes abrasadoras, escorpiões, e uma terra árida e sem água nenhuma. Foi ele que fez jorrar água para ti da pedra duríssima, e te alimentou no deserto com maná, que teus pais não conheciam.
Para indicar o fim da leitura, o leitor aclama:
Leitor: Palavra do Senhor.
E todos respondem:
Ass.: Graças a Deus.
SALMO RESPONSORIAL
11. O salmista ou o cantor canta ou recita o salmo, e o povo, o refrão.
— GLORIFICA O SENHOR, JERUSALÉM; CELEBRA TEU DEUS, Ó SIÃO!
— GLORIFICA O SENHOR, JERUSALÉM! Ó SIÃO, CANTA LOUVORES AO TEU DEUS! POIS REFORÇOU COM SEGURANÇA AS TUAS PORTAS, E OS TEUS FILHOS EM TEU SEIO ABENÇOOU. ℟.
— A PAZ EM TEUS LIMITES GARANTIU E TE DÁ COMO ALIMENTO A FLOR DO TRIGO. ELE ENVIA SUAS ORDENS PARA A TERRA, E A PALAVRA QUE ELE DIZ CORRE VELOZ. ℟.
— ANUNCIA A JACÓ SUA PALAVRA, SEUS PRECEITOS E SUAS LEIS A ISRAEL. NENHUM POVO RECEBEU TANTO CARINHO, A NENHUM OUTRO REVELOU OS SEUS PRECEITOS. ℟.
SEGUNDA LEITURA
(1Cor 10,16-17)
12. Se houver uma segunda leitura, o leitor proclama do ambão, como descrito acima.
Leitor: Leitura da Primeira Carta de São Paulo aos Coríntios.
Irmãos: O cálice da bênção, o cálice que abençoamos, não é comunhão com o sangue de Cristo? E o pão que partimos, não é comunhão com o corpo de Cristo? Porque há um só pão, nós todos somos um só corpo, pois todos participamos desse único pão.
Para indicar o fim da leitura, o leitor aclama:
Leitor: Palavra do Senhor.
E todos respondem:
Ass.: Graças a Deus.
SEQUÊNCIA
Opção II: Forma Breve
Forma abreviada: De 21. a 24..
1. TERRA, EXULTA DE ALEGRIA,
LOUVA TEU PASTOR E GUIA
COM TEUS HINOS, TUA VOZ!
2. TANTO POSSAS, TANTO OUSES,
EM LOUVÁ-LO NÃO REPOUSES:
SEMPRE EXCEDE O TEU LOUVOR!
3. HOJE A IGREJA TE CONVIDA:
AO PÃO VIVO QUE DÁ VIDA
VEM COM ELA CELEBRAR!
4. ESTE PÃO, QUE O MUNDO O CREIA!
POR JESUS, NA SANTA CEIA,
FOI ENTREGUE AOS QUE ESCOLHEU.
5. NOSSO JÚBILO CANTEMOS,
NOSSO AMOR MANIFESTEMOS,
POIS TRANSBORDA O CORAÇÃO!
6. QUÃO SOLENE A FESTA, O DIA
QUE DA SANTA EUCARISTIA
NOS RECORDA A INSTITUIÇÃO!
7. NOVO REI E NOVA MESA,
NOVA PÁSCOA E REALEZA,
FOI-SE A PÁSCOA DOS JUDEUS.
8. ERA SOMBRA O ANTIGO POVO,
O QUE É VELHO CEDE AO NOVO:
FOGE A NOITE, CHEGA A LUZ.
9. O QUE O CRISTO FEZ NA CEIA,
MANDA À IGREJA QUE O RODEIA
REPETI-LO ATÉ VOLTAR.
10. SEU PRECEITO CONHECEMOS:
PÃO E VINHO CONSAGREMOS
PARA NOSSA SALVAÇÃO.
11. FAZ-SE CARNE O PÃO DE TRIGO,
FAZ-SE SANGUE O VINHO AMIGO:
DEVE-O CRER TODO CRISTÃO.
12. SE NÃO VÊS NEM COMPREENDES,
GOSTO E VISTA TU TRANSCENDES,
ELEVADO PELA FÉ.
13. PÃO E VINHO, EIS O QUE VEMOS;
MAS AO CRISTO É QUE NÓS TEMOS
EM TÃO ÍNFIMOS SINAIS...
14. ALIMENTO VERDADEIRO,
PERMANECE O CRISTO INTEIRO
QUER NO VINHO, QUER NO PÃO.
15. É POR TODOS RECEBIDO,
NÃO EM PARTE OU DIVIDIDO,
POIS INTEIRO É QUE SE DÁ!
16. UM OU MIL COMUNGAM DELE,
TANTO ESTE QUANTO AQUELE:
MULTIPLICA-SE O SENHOR.
17. DÁ-SE AO BOM COMO AO PERVERSO,
MAS O EFEITO É BEM DIVERSO:
VIDA E MORTE TRAZ EM SI...
18. PENSA BEM: IGUAL COMIDA,
SE AO QUE É BOM ENCHE DE VIDA,
TRAZ A MORTE PARA O MAU.
19. EIS A HÓSTIA DIVIDIDA...
QUEM HESITA, QUEM DUVIDA?
COMO É TODA O AUTOR DA VIDA,
A PARTÍCULA TAMBÉM.
20. JESUS NÃO É ATINGIDO:
O SINAL É QUE É PARTIDO;
MAS NÃO É DIMINUÍDO,
NEM SE MUDA O QUE CONTÉM.
21. EIS O PÃO QUE OS ANJOS COMEM
TRANSFORMADO EM PÃO DO HOMEM;
SÓ OS FILHOS O CONSOMEM:
NÃO SERÁ LANÇADO AOS CÃES!
22. EM SINAIS PREFIGURADO,
POR ABRAÃO FOI IMOLADO,
NO CORDEIRO AOS PAIS FOI DADO,
NO DESERTO FOI MANÁ...
23. BOM PASTOR, PÃO DE VERDADE,
PIEDADE, Ó JESUS, PIEDADE,
CONSERVAI-NOS NA UNIDADE,
EXTINGUI NOSSA ORFANDADE,
TRANSPORTAI-NOS PARA O PAI!
24. AOS MORTAIS DANDO COMIDA,
DAIS TAMBÉM O PÃO DA VIDA;
QUE A FAMÍLIA ASSIM NUTRIDA
SEJA UM DIA REUNIDA
AOS CONVIVAS LÁ DO CÉU!
ACLAMAÇÃO AO EVANGELHO
13. Segue o Aleluia ou outro canto estabelecido pelas rubricas, conforme o tempo litúrgico.
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!
EU SOU O PÃO VIVO
DESCIDO DO CÉU;
QUEM DESTE PÃO COME,
SEMPRE HÁ DE VIVER!
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!
ALELUIA, ALELUIA, ALELUIA!
Para recitação:
Aleluia, aleluia, aleluia.
Aleluia, aleluia, aleluia.
Eu sou o pão vivo descido do céu; quem deste pão come, sempre há de viver!
14. Enquanto isso, o sacerdote, quando se usa incenso, coloca-o no turíbulo. O diácono, que vai proclamar o Evangelho, inclinando-se profundamente diante do sacerdote, pede a bênção em voz baixa:
℣.: Dá-me a tua bênção.
O sacerdote diz em voz baixa:
Pres.: O Senhor esteja em teu coração e em teus lábios, para que possas anunciar dignamente o seu Evangelho: em nome do Pai e do Filho + e do Espírito Santo.
O diácono faz o sinal da cruz e responde:
℣.: Amém.
Se não houver diácono, o sacerdote, inclinando-se diante do altar, reza em silêncio:
Ó Deus todo-poderoso, purificai-me o coração e os lábios, para que eu possa anunciar dignamente o vosso santo Evangelho.
EVANGELHO
(Jo 6,51-58)
15. O diácono ou o sacerdote dirige-se ao ambão, acompanhado, se for oportuno, pelos ministros com o incenso e velas, e diz:
℣.: O Senhor esteja convosco.
Ass.: Ele está no meio de nós.
O diácono ou o sacerdote diz, e, enquanto isso, faz o sinal da cruz sobre o livro e, depois, sobre si mesmo, na fronte, na boca e no peito.
℣.: Proclamação do Evangelho de Jesus Cristo, ✠ segundo João. +++
Ass.: Glória a vós, Senhor. +++
Então o diácono ou o sacerdote, se for o caso, incensa o livro, e proclama o Evangelho.
℣.: Naquele tempo: disse Jesus às multidões dos judeus: “Eu sou o pão vivo descido do céu. Quem comer deste pão viverá eternamente. E o pão que eu darei é a minha carne dada para a vida do mundo”. Os judeus discutiam entre si, dizendo: “Como é que ele pode dar a sua carne a comer?” Então Jesus disse: “Em verdade, em verdade vos digo: se não comerdes a carne do Filho do Homem e não beberdes o seu sangue, não tereis a vida em vós. Quem come a minha carne e bebe o meu sangue tem a vida eterna, e eu o ressuscitarei no último dia. Porque a minha carne é verdadeira comida, e o meu sangue, verdadeira bebida. Quem come a minha carne e bebe o meu sangue permanece em mim e eu nele. Como o Pai, que vive, me enviou, e eu vivo por causa do Pai, assim aquele que me recebe como alimento viverá por causa de mim. Este é o pão que desceu do céu. Não é como aquele que os vossos pais comeram. Eles morreram. Aquele que come este pão viverá para sempre”.
16. Terminado o Evangelho, o diácono ou o sacerdote aclama:
℣.: Palavra da Salvação.
E todos respondem:
Ass.: Glória a vós, Senhor.
Depois beija o livro, dizendo em silêncio:
Pelas palavras do santo Evangelho sejam perdoados os nossos pecados.
HOMILIA
17. Em seguida, faz-se a homilia, que compete ao sacerdote ou diácono; ela é obrigatória em todos domingos e festas de preceito e recomendada também nos outros dias.
PROFISSÃO DE FÉ
Símbolo Apostólico
18. Terminada a homilia, quando for prescrito, canta-se ou recita-se o símbolo ou profissão de fé.
Ass.: Creio em Deus Pai todo-poderoso, Criador do céu e da terra. E em Jesus Cristo, seu único Filho, nosso Senhor,
Às palavras seguintes, até Virgem Maria, todos se inclinam:
que foi concebido pelo poder do Espírito Santo, nasceu da Virgem Maria,
padeceu sob Pôncio Pilatos, foi crucificado, morto e sepultado, desceu à mansão dos mortos, ressuscitou ao terceiro dia, subiu aos céus, está sentado à direita de Deus Pai todo-poderoso, donde há de vir a julgar os vivos e os mortos. Creio no Espírito Santo, na santa Igreja Católica, na comunhão dos santos, na remissão dos pecados, na ressurreição da carne e na vida eterna. Amém.
ORAÇÃO DOS FIÉIS
19. O leitor dirige-se ao ambão para proclamar a Oração Universal. O sacerdote, convida o povo à oração com estas palavras:
Pres.: Irmãos e irmãs, elevemos nossas preces a Cristo, que ofereceu sua vida por nós e nos deixou o sacramento de sua Páscoa e a certeza de sua presença. Supliquemos com fé:
E todos dizem:
Ass.: Fortalecei-nos, Senhor, com Vosso Corpo e Sangue!
O leitor então diz:
1. Senhor Jesus, que pela Eucaristia quisestes permanecer sempre entre nós; acompanhai vossa Igreja em sua missão de anunciar a esperança a todas as gentes.
2. Senhor Jesus, que no sacramento do vosso Corpo e Sangue nos deixastes o alimento que sustenta nossa caminhada; dai perseverança a todos os que se dedicam aos mais pobres, aos doentes e aos que passam fome.
3. Senhor Jesus, que nos concedeis celebrar o mistério da vossa Páscoa, participando da Ceia Eucarística; dai-nos sempre celebrar com fé a Eucaristia e viver em comunhão com os irmãos e irmãs.
4. Senhor Jesus, que nos mandastes celebrar a Eucaristia em vossa memória; fortalecei em todos os fiéis o amor ao Santíssimo Sacramento e o desejo de participar dignamente da vossa mesa.
Outras preces da comunidade...
20. Então o sacerdote diz a oração conclusiva, de braços abertos:
Pres.: Tudo isso, nós vos pedimos, a Vós que viveis e reinais, pelos séculos dos séculos.
E todos dizem:
Ass.: Amém.
LITURGIA EUCARÍSTICA
PREPARAÇÃO DAS OFERENDAS
21. Inicia-se o canto da preparação das oferendas, enquanto os ministros colocam no altar o corporal, o sanguinho, o cálice, a pala e o Missal.
22. Convém que os fiéis nesta missa expressem sua participação trazendo uma oferenda, seja pão e vinho para a celebração da Eucaristia, seja outro donativo para auxílio da comunidade e dos pobres.
DAQUI DO MEU LUGAR, EU OLHO TEU ALTAR,
E FICO A IMAGINAR AQUELE PÃO, AQUELA REFEIÇÃO.
PARTISTE AQUELE PÃO E O DESTE AOS TEUS IRMÃOS,
CRIASTE A RELIGIÃO DO PÃO DO CÉU, DO PÃO QUE VEM DO CÉU.
SOMOS A IGREJA DO PÃO, DO PÃO REPARTIDO E DO ABRAÇO E DA PAZ!
SOMOS A IGREJA DO PÃO, DO PÃO REPARTIDO E DO ABRAÇO E DA PAZ!
DAQUI DO MEU LUGAR, EU OLHO O TEU ALTAR,
E FICO A IMAGINAR AQUELA PAZ, AQUELA COMUNHÃO,
VIVESTE AQUELA PAZ E A DESTE AOS TEUS IRMÃOS,
CRIASTE A RELIGIÃO DO PÃO DA PAZ, DA PAZ QUE VEM DO CÉU.
SOMOS A IGREJA DA PAZ, DA PAZ PARTILHADA E DO ABRAÇO E DO PÃO!
SOMOS A IGREJA DA PAZ, DA PAZ PARTILHADA E DO ABRAÇO E DO PÃO!
23. O sacerdote, de pé junto ao altar, recebe a patena com o pão em suas mãos e, levantando-a um pouco sobre o altar, diz em silêncio:
Bendito sejais, Senhor, Deus do universo, pelo pão que recebemos de vossa bondade, fruto da terra e do trabalho humano, que agora vos apresentamos, e para nós se vai tornar pão da vida.
Em seguida, coloca a patena com o pão sobre o corporal.
Se o canto da preparação das oferendas não continuar, o sacerdote poderá recitar em voz alta as palavras acima, e o povo acrescentar a aclamação:
Bendito seja Deus para sempre!
24. O diácono ou o sacerdote coloca vinho e um pouco d'água no cálice, rezando em silêncio:
Pelo mistério desta água e deste vinho possamos participar da divindade do vosso Filho, que se dignou assumir a nossa humanidade.
25. Em seguida, o sacerdote recebe o cálice em suas mãos e, elevando-o um pouco sobre o altar, diz em silêncio:
Bendito sejais, Senhor, Deus do universo, pelo vinho que recebemos de vossa bondade, fruto da videira e do trabalho humano, que agora vos apresentamos, e para nós se vai tornar vinho da salvação.
Coloca o cálice sobre o corporal.
Se o canto da preparação das oferendas não continuar, o sacerdote poderá recitar em voz alta as palavras acima, e o povo acrescentar a aclamação:
Bendito seja Deus para sempre!
26. Em seguida o sacerdote, profundamente inclinado, reza em silêncio:
De coração contrito e humilde, sejamos, Senhor, acolhidos por vós; e seja o nosso sacrifício de tal modo oferecido que vos agrade, Senhor, nosso Deus.
27. E, se for oportuno, incensa as oferendas, a cruz e o altar. Depois, o diácono ou outro ministro incensa o sacerdote e o povo.
28. Em seguida, o sacerdote, de pé ao lado do altar, lava as mãos, dizendo em silêncio:
Lavai-me, Senhor, de minhas faltar e purificai-me do meu pecado.
CONVITE À ORAÇÃO
29. Estando, depois, no meio do altar a voltado para o povo, o sacerdote estende e une as mãos e diz:
Pres.: Orai, irmãos e irmãs, para que esta nossa família, reunida em nome de Cristo, possa oferecer um sacrifício que seja aceito por Deus Pai todo-poderoso.
Ass.: Receba o Senhor por tuas mãos este sacrifício, para glória do seu nome, para nosso bem e de toda a sua santa Igreja.
SOBRE AS OFERENDAS
30. Em seguida, abrindo os braços, o sacerdote profere a oração Sobre as oferendas.
Pres.: Senhor, nós vos pedimos, concedei benigno à vossa Igreja os dons da unidade e da paz, misticamente simbolizados por estas oferendas. Por Cristo, nosso Senhor.
℟.: Amém.
PREFÁCIO DA SANTÍSSIMA EUCARISTIA II
(Os frutos da Santíssima Eucaristia)
31. Começando a Oração Eucarística, o sacerdote abre os braços e diz ou canta:
Pres.: O Senhor esteja convosco.
Ass.: Ele está no meio de nós.
Erguendo as mãos, o sacerdote prossegue:
Pres.: Corações ao alto.
Ass.: O nosso coração está em Deus.
O sacerdote, com os braços abertos, acrescenta:
Pres.: Demos graças ao Senhor, nosso Deus.
Ass.: É nosso dever e nossa salvação.
O sacerdote, de braços abertos, continua o prefácio.
Pres.: Na verdade, é digno e justo, é nosso dever e salvação dar-vos graças, sempre e em todo lugar, Senhor, Pai santo, Deus eterno e todo-poderoso, por Cristo, Senhor nosso. Quando estava reunido com os Apóstolos na última ceia, para perpetuar pelos séculos a memória da sua paixão salvadora, ele ofereceu-se a vós como Cordeiro sem mancha e foi aceito como perfeito sacrifício de louvor. Neste sublime mistério alimentais e santificais os vossos fiéis para que, no mundo inteiro, o gênero humano seja iluminado por uma só fé e unido na mesma caridade. Assim nos aproximamos da mesa deste admirável sacramento para que, repletos da doçura da vossa graça, nos transformemos em imagem da vossa glória. Por isso o céu e a terra entoam um hino novo de adoração e também nós, com a multidão dos Anjos, cantamos (dizemos) a uma só voz:
CANTO
SANTO, SANTO, SANTO,
SENHOR, DEUS DO UNIVERSO.
O CÉU E A TERRA,
PROCLAMAM A VOSSA GLÓRIA.
HOSANA NAS ALTURAS!
BENDITO O QUE VEM, EM NOME DO SENHOR!
HOSANA NAS ALTURAS!
Ou, para recitação:
Ass.: Santo, Santo, Santo, Senhor, Deus do universo. O céu e a terra proclamam a vossa glória. Hosana nas alturas! Bendito o que vem em nome do Senhor! Hosana nas alturas!
ORAÇÃO EUCARÍSTICA III
32. O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Na verdade, vós sois Santo, ó Deus do universo, e tudo o que criastes proclama o vosso louvor, porque, por Jesus Cristo, vosso Filho e Senhor nosso, e pela força do Espírito Santo, dais vida e santidade a todas as coisas e não cessais de reunir para vós um povo que vos ofereça em toda parte, do nascer ao pôr do sol, um sacrifício perfeito.
33. Une as mãos e, estendendo-as sobre as oferendas, diz:
Pres.: Por isso, ó Pai, nós vos suplicamos: santificai pelo Espírito Santo as oferendas que vos apresentamos para serem consagradas
une as mãos e traça o sinal da cruz, ao mesmo tempo sobre o pão e o cálice, dizendo:
a fim de que se tornem o Corpo e + o Sangue de vosso Filho, nosso Senhor Jesus Cristo,
une as mãos
que nos mandou celebrar estes mistérios.
A assembleia aclama:
Enviai o vosso Espírito Santo.
34. O relato da instituição da Eucaristia seja proferido de modo claro e audível, como requer a sua natureza.
Pres.: Na noite em que ia ser entregue,
toma o pão
e, mantendo-o m pouco acima do altar, prossegue:
Jesus tomou o pão, pronunciou a bênção de ação de graças, partiu e o deu a seus discípulos.
Mostra ao povo a hóstia consagrada, colocando-a na patena e genuflete em adoração.
35. Então prossegue:
Pres.: Do mesmo modo, no fim da Ceia,
toma o cálice nas mãos
e, mantendo-o um pouco elevado acima do altar, prossegue:
ele tomou o cálice em suas mãos, pronunciou a bênção de ação de graças, e o deu a seus discípulos.
Mostra o cálice ao povo, colocando-o sobre o corporal e genuflete em adoração.
36. Em seguida, diz:
Pres.: Mistério da fé e do amor!
A assembleia aclama:
Todas as vezes que comemos deste pão e bebemos deste cálice, anunciamos, Senhor, a vossa morte, enquanto esperamos a vossa vinda!
37. O sacerdote, de braços abertos, diz:
Pres.: Celebrando agora, ó Pai, o memorial da paixão redentora do vosso Filho, da sua gloriosa ressurreição e ascensão ao céu, e enquanto esperamos a sua nova vinda, nós vos oferecemos em ação de graças este sacrifício vivo e santo.
A assembleia aclama:
Aceitai, ó Senhor, a nossa oferta!
Pres.: Olhai com bondade a oblação da vossa Igreja e reconhecei nela o sacrifício que nos reconciliou convosco; concedei que, alimentando-nos com o Corpo e o Sangue do vosso Filho, repletos do Espírito Santo, nos tornemos em Cristo um só corpo e um só espírito.
A assembleia aclama:
O Espírito nos una num só corpo!
1C. Que o mesmo Espírito faça de nós uma oferenda perfeita para alcançarmos a herança com os vossos eleitos: a santíssima Virgem Maria, Mãe de Deus, São José, seu esposo, os vossos santos Apóstolos e gloriosos Mártires, (Santo do dia ou padroeiro) e todos os Santos, que não cessam de interceder por nós na vossa presença.
A assembleia aclama:
Fazei de nós uma perfeita oferenda!
2C. Nós vos suplicamos, Senhor, que este sacrifício da nossa reconciliação estenda a paz e a salvação ao mundo inteiro. Confirmai na fé e na caridade a vossa Igreja que caminha neste mundo com o vosso servo o Papa Gregório (e o nosso Bispo N.*,) com os bispos do mundo inteiro, os presbíteros e diáconos, os outros ministros e o povo por vós redimido. Atendei propício às preces desta família, que reunistes em vossa presença. Reconduzi a vós, Pai de misericórdia, todos os vossos filhos e filhas dispersos pelo mundo inteiro.
A assembleia aclama:
Lembrai-vos, ó Pai, da vossa Igreja!
3C. Acolhei com bondade no vosso reino os nossos irmãos e irmãs que partiram desta vida e todos os que morreram na vossa amizade. Unidos a eles, esperamos também nós saciar-nos eternamente da vossa glória,
une as mãos
por Cristo, Senhor nosso. Por ele dais ao mundo todo bem e toda graça.
38. Ergue a patena com a hóstia e o cálice, dizendo:
Pres.: Por Cristo, com Cristo, e em Cristo, a vós, Deus Pai todo-poderoso, na unidade do Espírito Santo, toda honra e toda glória, por todos os séculos dos séculos.
A assembleia aclama:
Ass.: Amém.
RITO DA COMUNHÃO
ORAÇÃO DO SENHOR
39. Tendo colocado o cálice e a patena sobre o altar, o sacerdote diz, de mãos unidas:
Pres.: Rezemos, com amor e confiança, a oração que o Senhor Jesus nos ensinou:
E todos juntos, rezam:
Ass.: Pai nosso que estais nos céus, santificado seja o vosso nome; venha a nós o vosso reino, seja feita a vossa vontade, assim na terra como no céu. O pão nosso de cada dia nos dai hoje; perdoai-nos as nossas ofensas, assim como nós perdoamos a quem nos tem ofendido; e não nos deixeis cair em tentação, mas livrai-nos do mal.
40. O sacerdote prossegue sozinho, de braços abertos:
Pres.: Livrai-nos de todos os males, ó Pai, e dai-nos hoje a vossa paz. Ajudados pela vossa misericórdia, sejamos sempre livres do pecado e protegidos de todos os perigos, enquanto aguardamos a feliz esperança e a vinda do nosso Salvador, Jesus Cristo.
O sacerdote une as mãos.
O povo conclui a oração, aclamando:
Ass.: Vosso é o reino, o poder e a glória para sempre.
41. O sacerdote, de braços abertos, diz em voz alta:
Pres.: Senhor Jesus Cristo, dissestes aos vossos Apóstolos: Eu vos deixo a paz, eu vos dou a minha paz. Não olheis os nossos pecados, mas a fé que anima a vossa Igreja; dai-lhe segundo o vosso desejo, a paz e a unidade.
O sacerdote une as mãos e conclui:
Vós que sois Deus com o Pai e o Espírito Santo.
O povo responde:
Ass.: Amém.
42. O sacerdote, voltado para o povo, estendendo e unindo as mãos, acrescenta:
Pres.: A paz do Senhor esteja sempre convosco.
O povo responde:
Ass.: O amor de Cristo nos uniu.
43. Em seguida, se for oportuno, o diácono ou o sacerdote diz:
Pres.: Irmãos e irmãs, saudai-vos em Cristo Jesus.
E, todos, segundo o costume do lugar, manifestam uns aos outros a paz, a comunhão e a caridade; o sacerdote dá a paz ao diácono e aos outros ministros.
44. Em seguida, o sacerdote parte o pão consagrado sobre a patena e coloca um pedaço no cálice, rezando em silêncio:
Esta união do Corpo e do Sangue de Jesus, o Cristo e Senhor nosso, que vamos receber, nos faça participar da vida eterna.
45. Enquanto isso, canta-se ou recita-se:
CANTO
CORDEIRO DE DEUS QUE TIRAIS O PECADO, PECADO DO MUNDO,
TENDE PIEDADE DE NÓS!
CORDEIRO DE DEUS QUE TIRAIS O PECADO, PECADO DO MUNDO,
TENDE PIEDADE DE NÓS!
CORDEIRO DE DEUS QUE TIRAIS O PECADO, PECADO DO MUNDO,
DAI-NOS A PAZ! DAI-NOS A PAZ!
Ou, para recitação:
Ass.: Cordeiro de Deus, que tirais o pecado do mundo, tende piedade de nós.
Cordeiro de Deus, que tirais o pecado do mundo, tende piedade de nós.
Cordeiro de Deus, que tirais o pecado do mundo, dai-nos a paz.
Essas palavras podem ser repetidas ainda mais vezes, se a fração do pão se prolongar. Contudo, na última vez se diz: dai-nos a paz.
46. Em seguida, o sacerdote, de mãos unidas, reza em silêncio:
Senhor Jesus Cristo, Filho do Deus vivo, que, cumprindo a vontade do Pai e agindo com o Espírito Santo, pela vossa morte destes vida ao mundo, livrai-me por este vosso santíssimo Corpo e Sangue dos meus pecados e de todo mal; dai-me cumprir sempre a vossa vontade e jamais separar-me de vós.
Ou:
Senhor Jesus Cristo, vosso Corpo e vosso Sangue, que vou receber, não se tornem causa de juízo e condenação; mas, por vossa bondade, sejam proteção e remédio para minha vida.
47. O sacerdote faz genuflexão, toma a hóstia na mão e, elevando-a um pouco sobre a patena ou sobre o cálice, diz em voz alta, voltado para o povo:
Pres.: Quem come minha carne e bebe meu sangue permanece em mim e eu nele. Eis o Cordeiro de Deus, que tira o pecado do mundo.
E acrescenta, com o povo, uma só vez:
Ass.: Senhor, eu não sou digno de que entreis em minha morada, mas dizei uma palavra e serei salvo.
COMUNHÃO
Antífona da comunhão
Quem come a minha carne e bebe o meu sangue,
permanece em mim e eu nele, diz o Senhor.
(Cf. Jo 6,56)
48. O sacerdote, voltado para o altar, reza em silêncio:
O Corpo de Cristo me guarde para a vida eterna.
E reverentemente comunga o Corpo de Cristo.
Depois, segura o cálice e reza em silêncio:
O Sangue de Cristo me guarde para a vida eterna.
E reverentemente comunga o Sangue de Cristo.
49. Em seguida, toma a patena ou o cibório, aproxima-se dos que vão comungar e mostra a hóstia um pouco elevada a cada um deles, dizendo:
O Corpo de Cristo.
O que vai comungar responde:
Amém.
E comunga.
O diácono ou o ministro extraordinário da distribuição da sagrada Comunhão, o distribuir a sagrada Comunhão, procede do mesmo modo.
50. Se houver Comunhão sob as duas espécies, observe-se o rito prescrito na Instrução Geral sobre o Missal Romano, n. 281-287.
51. Enquanto o sacerdote comunga o Corpo de Cristo, inicia-se o canto da Comunhão.
CANTO
1. EIS JESUS, O PÃO DA VIDA,
IMOLADO NESTE ALTAR,
NOSSO PÃO DE CADA DIA,
PARA O NOSSO CAMINHAR!
TOMAI, COMEI,
MEU CORPO E SANGUE QUE VOS DOU:
EU SOU O PÃO DA VIDA,
DEUS FIEL, DEUS AMOR!
2. NESTA SANTA EUCARISTIA
DEUS NOS MOSTRA O SEU CAMINHO;
QUER À NOSSA COMUNHÃO
NESTE PÃO E NESTE VINHO.
3. VEM, JESUS, SER ALIMENTO,
PRA VIVERMOS TEU AMOR!
NOSSA FORÇA E SUSTENTO,
ÉS SOMENTE TU, SENHOR!
4. PRECISAMOS DE TUA FORÇA,
VEM, JESUS, NOS REDIMIR.
VEM, INSPIRA OS QUE TÊM TANTO:
QUE ELES SAIBAM REPARTIR!
5. OBRIGADO, MEU SENHOR,
PELA SANTA COMUNHÃO!
NESTA MESA DA PARTILHA
QUERO AMAR O MEU IRMÃO!
QUEM COME A MINHA CARNE E BEBE O MEU SANGUE
PERMANECE EM MIM E EU NELE, DIZ O SENHOR.
1. O SENHOR É O PASTOR QUE ME CONDUZ; NÃO ME FALTA COISA ALGUMA.
PELOS PRADOS E CAMPINAS VERDEJANTES ELE ME LEVA A DESCANSAR.
PARA AS ÁGUAS REPOUSANTES ME ENCAMINHA, E RESTAURA AS MINHAS FORÇAS.
2. ELE ME GUIA NO CAMINHO MAIS SEGURO, PELA HONRA DO SEU NOME.
MESMO QUE EU PASSE PELO VALE TENEBROSO, NENHUM MAL EU TEMEREI;
ESTAIS COMIGO COM BASTÃO E COM CAJADO; ELES ME DÃO A SEGURANÇA!
3. PREPARAIS À MINHA FRENTE UMA MESA, BEM À VISTA DO INIMIGO,
E COM ÓLEO VÓS UNGIS MINHA CABEÇA; O MEU CÁLICE TRANSBORDA.
4. FELICIDADE E TODO BEM HÃO DE SEGUIR-ME POR TODA A MINHA VIDA;
E, NA CASA DO SENHOR, HABITAREI PELOS TEMPOS INFINITOS.
Enquanto se faz a purificação, o sacerdote reza em silêncio:
Fazei, Senhor, que conservemos num coração puro o que a nossa boca recebeu. E que esta dádiva temporal se transforme para nós em remédio eterno.
53. Então o sacerdote pode voltar à cadeira. É aconselhável guardar algum tempo de silêncio sagrado ou preferir um salmo ou outro cântico de louvor.
DEPOIS DA COMUNHÃO
54. Em seguida, junto ao altar ou à cadeira, o sacerdote, de pé, voltado para o povo, diz de mãos unidas:
Pres.: Oremos.
E todos, com o sacerdote, rezam algum tempo em silêncio, se ainda não o fizeram. Em seguida, o sacerdote abrindo os braços, profere a oração Depois da comunhão.
Concedei-nos, Senhor, a participação eterna na vossa divindade que, no tempo presente, é prefigurada na comunhão do vosso precioso Corpo e Sangue. Vós que viveis e reinais pelos séculos dos séculos.
Ass.: Amém.
A procissão se faça depois da Missa, na qual se consagra a hóstia que será levada
processionalmente. Nada impede, no entanto, que a procissão se realize também em seguida a
uma prolongada adoração pública depois da Missa. Se a procissão se faz logo depois da Missa,
coloca-se, ao término da comunhão dos fiéis, o ostensório com a hóstia consagrada no altar.
Terminada a oração depois da comunhão, omitindo-se os ritos finais, começa a procissão.
PROCISSÃO E BÊNÇÃO DO SANTÍSSIMO
Recitada a oração pós comunhão, e omitidos os ritos de conclusão, organiza-se a procissão. O presidente, revestido de casula, como na missa, ou do pluvial da cor branca.
Convém que os cônegos e os presbíteros não concelebrantes revistam o pluvial por cima da sobrepeliz e do hábito talar.
O presidente, depois de impor incenso no turíbulo e o benzer, ajoelha-se diante do altar e incensa o Santíssimo Sacramento.
Depois, recebe o véu de ombros, sobe ao altar, genuflete e toma a custódia, segurando-a com as mãos cobertas com o véu. Organiza-se então a procissão.
Vão todos com velas na mão, e aos lados do Santíssimo Sacramento levam-se tochas.
Durante o percurso, se for costume e o bem pastoral o aconselhar, pode-se marcar uma ou outra "estação", dando-se inclusive a bênção eucarística.
Os cânticos e orações que se proferirem deverão orientar-se no sentido de que todos manifestem a sua fé em Cristo e se ocupem unicamente do Senhor.
Seguem alguns cantos que podem ser entoados:
CANTO
Ó Hóstia Santa
Ó HÓSTIA SANTA, TU ÉS O TESTAMENTO
DA TÃO GRANDE DIVINA MISERICÓRDIA,
TU ÉS O CORPO E O SANGUE DO SENHOR,
SINAL DE AMOR POR NÓS PECADORES.
Ó HÓSTIA SANTA, TU ÉS A NASCENTE
DA ÁGUA VIVA P'RA NÓS, PECADORES;
EM TI, O FOGO PURÍSSIMO DO AMOR:
A TUA DIVINA MISERICÓRDIA.
Ó HÓSTIA SANTA, EM TI O REMÉDIO
QUE DÁ ALÍVIO À NOSSA FRAQUEZA;
UNIÃO SAGRADA ENTRE DEUS E CADA HOMEM
QUE CONFIA NO TEU AMOR.
Ó HÓSTIA SANTA, ÉS A ÚNICA ESPERANÇA
ENTRE AS TEMPESTADES E AS TREVAS DESTE MUNDO,
ENTRE AS LABUTAS E ENTRE OS SOFRIMENTOS,
AGORA E NA HORA DA NOSSA MORTE.
EU CONFIO EM TI, Ó HÓSTIA SANTA.
EU CONFIO EM TI, Ó HÓSTIA SANTA.
CANTO
GLÓRIA À JESUS NA HÓSTIA SANTA
QUE SE CONSAGRA SOBRE O ALTAR!
E, AOS NOSSOS, OLHOS SE LEVANTA
PARA O BRAZIL ABENÇOAR!
QUE O SANTO SACRAMENTO,
QUE É O PRÓPRIO CRISTO JESUS:
SEJA ADORADO E SEJA AMADO
NESTA TERRA DE SANTA CRUZ!
SEJA ADORADO E SEJA AMADO
NESTA TERRA DE SANTA CRUZ!
GLÓRIA À JESUS, PRISIONEIRO
DO NOSSO AMOR, À ESPERAR
LÁ NO SACRÁRIO, O DIA INTEIRO:
QUE O VAMOS TODOS PROCURAR!
GLÓRIA À JESUS, DEUS ESCONDIDO,
QUE VINDO À NÓS NA COMUNHÃO,
PURIFICADO E ENRIQUECIDO,
DEIXA-NOS SEMPRE O CORAÇÃO!
1. EU TE ADORO, Ó CRISTO, DEUS NO SANTO ALTAR,
NO TEU SACRAMENTO VIVO A PALPITAR!
DOU-TE, SEM PARTILHA, VIDA E CORAÇÃO;
POIS DE AMOR ME INFLAMO NA CONTEMPLAÇÃO.
2. TATO E VISTA FALHAM, BEM COMO O SABOR;
SÓ POR MEU OUVIDO TEM A FÉ VIGOR.
CREIO O QUE DISSESTE, Ó JESUS, MEU DEUS,
VERBO DA VERDADE, VINDO A NÓS DOS CÉUS.
3. TUA DIVINDADE NÃO SE VIU NA CRUZ,
NEM A HUMANIDADE VÊ-SE AQUI, JESUS;
AMBAS EU CONFESSO COMO O BOM LADRÃO,
E UM LUGAR ESPERO NA ETERNAL MANSÃO.
4. NÃO ME DESTE A DITA COMO A SÃO TOMÉ,
DE TOCAR AS CHAGAS, MAS EU TENHO FÉ.
FAZE QUE ELA CRESÇA COM O MEU AMOR,
E MINHA ESPERANÇA TENHA NOVO ARDOR.
5. DOS TEUS SOFRIMENTOS É MEMORIAL,
ESTE PÃO DE VIDA, PÃO CELESTIAL;
DELE EU SEMPRE QUEIRA MAIS ME ALIMENTAR,
SENTIR-LHE A DOÇURA DIVINAL SEM PAR.
6. BOM PASTOR PIEDOSO, CRISTO, MEU SENHOR,
LAVA NO TEU SANGUE A MIM PECADOR,
POIS QUE UMA SÓ GOTA PODE RESGATAR
DO PECADO O MUNDO E O PURIFICAR.
7. ORA TE CONTEMPLO, COM ESPESSO VÉU,
MAS DESEJO VER-TE, BOM JESUS, NO CÉU.
FACE A FACE UM DIA, HEI DE TI GOZAR,
NESSA DOCE PÁTRIA SEM FIM TE AMAR.
AMÉM.
Convém que a procissão se dirija de uma igreja para outra. Contudo, se as circunstâncias locais o aconselharem, pode-se regressar à mesma igreja de onde partiu.
Finda a procissão, dá-se a bênção com o Santíssimo Sacramento, na igreja onde terminou ou noutro local mais conveniente.
Ao adentrarem ao local, todos se posicionam em seus respectivos lugares. Depois de o presidente ter subido ao altar, coloca-se o ostensório sobre o altar. Faz-se a genuflexão e ajoelha-se diante do altar.
Logo a seguir, impõe-se e benze-se o incenso, recebe o turíbulo e incensa o Santíssimo Sacramento com três ductos. Enquanto isso, entoa-se a estrofe: Tão sublime, ou outro canto eucarístico.
CANTO
TÃO SUBLIME SACRAMENTO
ADOREMOS NESTE ALTAR
POIS O ANTIGO TESTAMENTO
DEU AO NOVO SEU LUGAR
VENHA A FÉ, POR SUPLEMENTO
OS SENTIDOS COMPLETAR
AO ETERNO PAI CANTEMOS
E A JESUS, O SALVADOR
AO ESPÍRITO EXALTEMOS
NA TRINDADE ETERNO AMOR
AO DEUS UNO E TRINO DEMOS
A ALEGRIA DO LOUVOR
AMÉM! AMÉM!
Pres.: Do céu lhes destes o pão.
Ass.: Que contém todo sabor.
Pres.: Oremos.
ADOREMOS NESTE ALTAR
POIS O ANTIGO TESTAMENTO
DEU AO NOVO SEU LUGAR
VENHA A FÉ, POR SUPLEMENTO
OS SENTIDOS COMPLETAR
AO ETERNO PAI CANTEMOS
E A JESUS, O SALVADOR
AO ESPÍRITO EXALTEMOS
NA TRINDADE ETERNO AMOR
AO DEUS UNO E TRINO DEMOS
A ALEGRIA DO LOUVOR
AMÉM! AMÉM!
Pres.: Do céu lhes destes o pão.
Ass.: Que contém todo sabor.
Pres.: Oremos.
E todos oram em silêncio, por algum tempo. Então o sacerdote, abrindo os braços, reza a oração:
Pres.: Senhor Jesus Cristo, neste admirável sacramento nos deixastes o memorial da vossa paixão; dai-nos venerar de tal modo o sagrado mistério do vosso Corpo e Sangue, que experimentemos continuamente os frutos da vossa redenção. Vós, que sois Deus, e viveis e reinais com o Pai, na unidade do Espírito Santo, por todos os séculos dos séculos.
Ass.: Amém.
Recitada a oração, o que preside recebe o véu de ombros, sobe ao altar, faz genuflexão, e segura o ostensório, mantendo-o elevado com as mãos cobertas pelo véu, volta-se para o povo e com ele faz o sinal da cruz sem dizer nada.
Feito isto, coloca-se o ostensório sobre o altar e voltam-se aos seus lugares.
Recitada a oração, o que preside recebe o véu de ombros, sobe ao altar, faz genuflexão, e segura o ostensório, mantendo-o elevado com as mãos cobertas pelo véu, volta-se para o povo e com ele faz o sinal da cruz sem dizer nada.
Feito isto, coloca-se o ostensório sobre o altar e voltam-se aos seus lugares.
ATO DE LOUVOR
Pres.: Bendito seja Deus.
Ass.: Bendito seja Deus.
Ass.: Bendito seja Deus.
Faz-se o mesmo com todas as invocações.
Bendito seja o seu santo nome.
Bendito seja Jesus Cristo, verdadeiro Deus e verdadeiro homem.
Bendito seja o nome de Jesus.
Bendito seja o seu sacratíssimo Coração.
Bendito seja Jesus Cristo, verdadeiro Deus e verdadeiro homem.
Bendito seja o nome de Jesus.
Bendito seja o seu sacratíssimo Coração.
Bendito seja o seu preciosismo Sangue.
Bendito seja Jesus no santíssimo Sacramento do altar.
Bendito seja o Espírito Santo Paráclito.
Bendita seja a grande mãe de Deus, Maria Santíssima.
Bendita seja sua santa e Imaculada Conceição.
Bendita seja sua gloriosa Assunção.
Bendito seja o nome de Maria, virgem e mãe.
Bendito seja são José, seu castíssimo esposo.
Bendito seja Deus, nos seus anjos e nos seus santos.
Bendito seja Jesus no santíssimo Sacramento do altar.
Bendito seja o Espírito Santo Paráclito.
Bendita seja a grande mãe de Deus, Maria Santíssima.
Bendita seja sua santa e Imaculada Conceição.
Bendita seja sua gloriosa Assunção.
Bendito seja o nome de Maria, virgem e mãe.
Bendito seja são José, seu castíssimo esposo.
Bendito seja Deus, nos seus anjos e nos seus santos.
ORAÇÃO PELA IGREJA E PELA PÁTRIA
Pres.: Deus e Senhor nosso, protegei a vossa Igreja, dai-lhe santos pastores e dignos ministros. Derramai as vossas bênçãos sobre o nosso Santo Padre, o papa, sobre o nosso bispo, sobre o nosso pároco e todo o clero, sobre o chefe da nação e do Estado e sobre todas as pessoas constituídas em dignidade para que governem com justiça. Dai ao povo brasileiro paz constante e prosperidade completa. Favorecei com os efeitos contínuos de vossa bondade o Brasil, este arcebispado, a paróquia em que habitamos, cada um de nós em particular e todas as pessoas por quem somos obrigados a rezar ou que se recomendaram as nossas orações. Tende misericórdia das almas dos fiéis que padecem no purgatório. Dai-lhes, Senhor, o descanso e a luz eterna.
Ass.: Amém.
ORAÇÃO PELO SANTO PADRE
Pres.: Pai nosso que estais nos céus, santificado seja o vosso nome, venha a nós o vosso Reino, seja feita a vossa vontade assim na terra como no céu.
℟.: O pão nosso de cada dia nos daí hoje, perdoai-nos as nossas ofensas assim como nós perdoamos a quem nos tem ofendido, e não nos deixeis cair em tentação, mas livrai-nos do mal. Amém.
℟.: Santa Maria, Mãe de Deus, rogai por nós pecadores, agora e na hora da nossa morte. Amém.
Pres.: Glória ao pai e ao Filho e ao Espírito Santo.
℟.: Como era no princípio, agora e sempre. Amém.
Pres.: Graças e louvores sejam dados a todo momento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
Pres.: Graças e louvores sejam dados a cada momento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
Pres.: Graças e louvores sejam dados neste momento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
Pres.: Graças e louvores sejam dados a cada momento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
Pres.: Graças e louvores sejam dados neste momento.
℟.: Ao Santíssimo e Diviníssimo Sacramento.
REPOSIÇÃO DO SANTÍSSIMO SACRAMENTO
Depois, o diácono retira o Sacramento do ostensório, todos se levantam. O presidente depõe o véu umeral. Se for Bispo, recebe o solidéu e pode receber, também, a mitra e o báculo para a despedida. Enquanto isso, canta-se:
BENDITO, LOUVADO SEJA,
BENDITO, LOUVADO SEJA,
O SANTÍSSIMO SACRAMENTO,
O SANTÍSSIMO SACRAMENTO.
OS ANJOS TODOS OS ANJOS,
OS ANJOS TODOS OS ANJOS,
LOUVEM A DEUS PARA SEMPRE, AMÉM!
LOUVEM A DEUS PARA SEMPRE, AMÉM!
OS SANTOS TODOS OS SANTOS,
OS SANTOS TODOS OS SANTOS,
LOUVEM A DEUS PARA SEMPRE, AMÉM!
LOUVEM A DEUS PARA SEMPRE, AMÉM!
DESPEDIDA
Depois, o diácono ou o próprio sacerdote diz ao povo, unindo as mãos:
℣.: Glorificai o Senhor com a vossa vida; ide em paz e que o Senhor vos acompanhe.
℟.: Graças a Deus!
CANTO FINAL
SALVE, REGINA, MATER MISERICORDIAE,
VITA, DULCEDO, ET SPES NOSTRA, SALVE.
AD TE CLAMAMUS, EXSULES FILII EVAE.
AD TE SUSPIRAMUS, GEMENTES ET FLENTES
IN HAC LACRIMARUM VALLE.
EIA ERGO, ADVOCATA NOSTRA,
ILLOS TUOS MISERICORDES OCULOS
AD NOS CONVERTE.
ET IESUM BENEDICTUM FRUCTUM VENTRIS TUI,
NOBIS, POST HOC EXSILIUM, OSTENDE.
O CLEMENS, O PIA, O DULCIS VIRGO MARIA.
Seções:
Ano A
Corpus Christi
Dicastério para o Culto Divino e Disciplina dos Sacramentos
Solenidade do Santíssimo Sacramento do Corpo e do Sangue de Cristo